Nie wynika to z nadmiernej skromności czy nieznajomości trendów panujących w modzie, ale będąc tradycjonalistką, jest wierna barwom, w jakich ubierali się jej przodkowie. W książkach opisuje się jej rasę jako myszowatą, ale nie przepada za tym określeniem, gdyż od dziecka boi się myszy. Na specjalne okazje grzbiet przyozdabia czarną pręgą. Jej sierść jest gęsta, a grube włosy zdobią grzywę i ogon. Tak jak pozostali członkowie rodziny, również i ona ma krótkie kończyny i nieduże, mocne kopyta. W kłębie osiąga wysokość około 134 cm i większość chomąt znajdujących się w oborze leży na niej doskonale. Ma ich całą kolekcję, nawet w magazynach muzealnych. 

Jest bardzo dumna ze swojego pochodzenia i świetnie zna historię swej rodziny. Zawsze podkreśla, że pochodzi od tarpana, który do końca XVIII wieku występował na obszarze wschodniej Polski, Litwy i Prus. Ponieważ obecnie należy do podgatunku tarpana leśnego, który jest rasą rodzimą objętą programem hodowli zachowawczej w ramach światowego programu zachowania zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich, często udziela wywiadów i dzieli się swoją wiedzą z różnymi badaczami. Weterynarz często do niej nie zagląda, ponieważ szczęśliwie odznacza się dobrym zdrowiem. Zawdzięcza taki stan nie tylko dobrym genom, ale także zdrowej diecie. Podobnie jak jej kolega Hektor, jada siano, trawę, rośliny okopowe (marchew, buraki), jabłka, słomę i pije czystą, świeżą wodę. Jest bardzo lubiana zarówno przez innych mieszkańców obory, jak i zwiedzających. Należy do przyjaznych, ale temperamentnych zwierząt.

Nasza Humana jest kobietą pracującą i żadnej pracy się nie boi. Podczas imprez muzealnych, ale nie tylko, wykonuje prace polowe, takie jak orka, bronowanie, siew. Bardzo lubi przejażdżki bryczką, szczególnie po leśnych drogach. Dzięki tylu aktywnościom zachowuje świetną formę i nikt nie wierzy, że ma już osiemnaście lat. Jak tylko muzeum znów zostanie otwarte, będzie można zobaczyć Humanę na wybiegu. Nie może się doczekać najbliższej decyzji Ministra i ma nadzieję, że lada dzień zobaczy zwiedzających, a przede wszystkim dzieci! Zdaje sobie sprawę, że dzieci mają dużo lekcji do odrobienia w domu, ale jako miły przerywnik dla wszystkich chętnych przygotowała materiały do pobrania.

/Julia Hanulewicz/

Dzięki umaszczeniu w odcieniach czerwieni nie sposób Meli nie zauważyć. Bardzo starannie dobiera garderobę i nie lubi mdłych kolorów. Jej racice i nozdrza mają dość ciemny kolor, a rogi są jasne o ciemnych końcach. Niektóre krowy ubolewają nad faktem, że hodowcy w obecnych czasach, mając na uwadze bezpieczeństwo ludzi i innych zwierząt, zmuszeni są do skracania owych rogów, ale nie Mela. Zawsze podkreśla, że pasują do jej urody i ma dużo szczęścia, że nie mieszka w towarzystwie setki innych krów, bo wtedy musiałaby z nich zrezygnować. Jej nogi są silne a racice mocne, dlatego nie straszne są jej długie spacery po górskich szlakach. Jeśli chodzi o dietę, to podobnie jak jej koleżanka Humana i kolega Hektor jada siano, trawę, rośliny okopowe (marchew, buraki), jabłka, słomę i pije czystą, świeżą wodę. Nie jest zbyt wybredna i chętnie zjada wszystko, co przygotują dla niej opiekunowie, zachowując przy tym nienaganną sylwetkę. Dzięki doskonałemu przystosowaniu swoich przodków do trudnych warunków środowiska Mela posiada dużą odporność na choroby i pewnie jak jej kuzynostwo będzie żyła długie lata.  A charakter? – cóż, czasem trzeba ją przekonywać do wykonania niektórych czynności, ponieważ jest indywidualistką i zawsze ma swoje zdanie. Dobrze wie, czego od życia oczekuje, i jest bardzo konsekwentna w swych działaniach – taki urok.

Będąc zwierzęciem stadnym, uwielbia towarzystwo zwierząt i ludzi. Nic zatem dziwnego, że ciągle sprawdza w prasie (woli czytać, niż oglądać telewizję) i wypytuje swoich opiekunów, kiedy muzeum w końcu zostanie ponownie otwarte. Nie martwi się jednak zanadto, ponieważ jest urodzoną optymistką! Mimo że należy do niezwykle zapracowanych, wygospodarowała trochę czasu i specjalnie dla swoich najmłodszych przyjaciół wymyśliła pracę do wykonania. Pozdrawia z całego serca i ochoczo wraz ze swoja córeczką Moli macha racicami wszystkim dzieciom! Do dzieła! 

/Julia Hanulewicz/

Trudno określić dokładnie ich wiek, ponieważ nigdy nie przedstawiły żadnych dokumentów. Z pewnych źródeł wiemy jednak, że Kasia ma lat 21, a Tosia 19. Zdradziły ich zęby. I nie jest to żart, ale jedyny sposób na określenie wieku konia – obie należą do rodziny koniowatych. Same zainteresowane twierdzą, że zgubiły dokumenty podczas jednej z podróży, a że artystki do liczb nie przykładają wagi, z pomocą przybył dentysta. Charaktery mają różne. Tosia, mimo że młodsza, jest bardziej rozsądna i opiekuje się niesforną Kasią. Często staje w jej obronie na wybiegu, ponieważ niektórzy Kasi kuzyni – konie – ze względu na swój pokaźny wzrost czasem jej dokuczają. Wtedy do boju rusza dzielna ośliczka, kończąc tym samym końskie zaczepki. Jeśli ktoś myśli, że dzięki temu później Kasia częstuje swoim posiłkiem odważną Tosię, to jest w błędzie. Kasia jest strasznym łakomczuchem i szybko zjada nie tylko swoją porcję, ale często zdarza się jej wyjadać posiłek przygotowany dla Tosi. Taka to przyjaciółka! Ale szybko się godzą, ponieważ bardzo się lubią i mają wiele wspólnych zainteresowań. 

Z daleka, przez to że są równego wzrostu, można je czasem pomylić, ale Tosia ubrana jest zazwyczaj na czarno, a Kasia lubi biel i szarości. Całe szczęście, że Panie mają odmienny gust, dzięki czemu nie kłócą się o ubrania. Mają również inny śmiech, po którym można z daleka je odróżnić. Pochodzą także z różnych miejsc na świecie – Kasia z Wysp Szetlandzkich, Tosia z terenów nad Nilem. Przodkowie Katarzyny pracowali jako zwierzęta pociągowe i wierzchowe, które cały rok spędzały na świeżym powietrzu i w odróżnieniu od niej nie miały takiego apetytu. Należy zaznaczyć, że nawet w obecnych czasach nadal gdzieniegdzie tak pracują. Od połowy XIX wieku część rodziny naszego kucyka zamieszkała w Anglii i pracowała w tamtejszych kopalniach. Było to bardzo wyczerpujące zajęcie i dzięki tej wiedzy Kasia bardzo docenia, że ma dach nad głową, pełne wyżywienie i nie musi tak dużo parać się pracą fizyczną – i zamiast tego może dać upust inklinacjom artystycznym. W dawnych czasach nie mogłaby przecież dostać angażu w muzeum i otrzymać roli kucyka w szopce bożonarodzeniowej, za którą razem z Tosią dostała liczne wyróżnienia na festiwalach filmowych w Polsce i za granicą. Zawdzięcza to zapewne nie tylko swojemu talentowi, ale również warunkom fizycznym – jest jedną z najmniejszych istniejących obecnie ras kuców o harmonijnej budowie ciała. Posiada długą kształtną głowę, mocną szyję, krótkie i silne kończyny o twardych kopytach. Świetną formę zachowuje dzięki przejażdżkom wierzchem z dziećmi i sama dużo ćwiczy.

Z kolei przodkowie Tosi pochodzą od dzikiego osła nubijskiego i somalijskiego – i to dzięki nim Tosia jest nie tylko bardzo wytrzymała ale także mało wymagająca. Praprapradziadkowie Tosi zostali udomowieni około 6 tys. lat temu w dolinie Nilu, stąd nasza ośliczka lubi wyjeżdżać w te rejony w styczniu, gdy muzeum jest zamknięte dla zwiedzających, a ona może trochę odpocząć. W podróże zaprasza również Kasię, zachęca, aby z nią wyjechała – i to najprawdopodobniej podczas jednej z takich wypraw nasze gwiazdy zgubiły wszystkie dokumenty. Tosia jako ośliczka reprezentuje urodę odmienną od Kasi. Jej uszy są długie i spiczaste, grzywka na karku jest krótka i stojąca, a ogon przypomina pęk sierści. Członkowie rodziny Tosi mieszkający za granicą najczęściej wykonują prace pociągowe i wierzchowe. W naszym kraju natomiast są to lekkie prace gospodarskie, a czasem jest to etat w rekreacji. Oczywiście niektóre zostają aktorkami.

Na szczęście bliskie naszemu sercu koleżanki, mimo wielu propozycji angażu za granicą i ofert pracy w innych muzeach zajmujących się tematyką rolnictwa, postanowiły pozostać w naszym muzeum w Szreniawie. Wbrew pozorom nie ze względu na występy listopadowo-grudniowe, ale na dzieci, ponieważ to one są dla nich najważniejsze. Uwielbiają wszystkie lekcje, warsztaty oraz imprezy, które odbywają się w muzeum przez cały rok. Mogą wtedy nie tylko rozdawać autografy, ale przede wszystkim spędzić czas ze zwiedzającymi. Tęsknią i pozdrawiają, a w załączniku zostawiły małą niespodziankę dla swoich ulubieńców. Pa!

/Julia Hanulewicz/

Lata szczenięce, a raczej końskie spędziła w rodzinnych Stęszewicach, gdzie otrzymała staranne wychowanie od mamy Wachty i taty Panola. Pamięta również swoich dziadków, którzy poświęcili jej dużo czasu i cierpliwości: Antakola i Polota. Tak jak niektórych członków rodziny, maść Wiśni jest kasztanowata, a co wyróżnia ją od koni na wybiegu – to biała gwiazdka na czole. Ponoć skroń jej babci od strony mamy również była ozdobiona w ten sposób. Z pewnych źródeł wiemy, że historia rodziny Wiśni sięga połowy XIX wieku. Sama rasa polskiego konia zimnokrwistego powstała w wyniku sojuszu miejscowych klaczy różnych ras i typów użytkowych z ogierami zimnokrwistymi z Europy Zachodniej. Dzięki temu nasz dzisiejszy polski koń zimnokrwisty w odróżnieniu od swoich przodków jest większy, cięższy i do tego bardziej pracowity. W porównaniu z rasami zachodnioeuropejskimi dorasta szybko i nie należy do wymagających, jeśli chodzi o dobór pasz. Wiśnia, podobne jak jego kolega Hektor, jada siano, trawę, rośliny okopowe (marchew, buraki), jabłka, słomę i pije czystą, świeżą wodę. 

Z opinii opiekunów wynika, że Wiśnia ma łagodny charakter, bardzo lubi pracę z ludźmi i uwielbia chodzenie w zaprzęgu – to dlatego nie może doczekać się przejażdżek bryczką. Jej kuzyni ze względu na powyższe cechy parają się pracami związanymi z rekreacją, a niektórzy – hipoterapią. Wiśnia oprócz powożenia gości bryczką chętnie uczestniczy w imprezach muzealnych, podczas których bierze udział w pracach polowych, jak np. orce czy bronowaniu. Szczególnie lubi pomagać w wykopywaniu ziemniaków podczas „Poznańskiej pyry”, która co roku ma miejsce w Szreniawie na początku października. Nie należy jednak zakładać, że uchodząc za grzeczną i łagodną, wykazuje się także uległością na wybiegu. Nic podobnego! Jest to miejsce, gdzie rządzi i wszystkie konie, a nawet ośliczka Tosia słucha jej uważnie. Wiśnia pilnuje porządku i czuje się odpowiedzialna za pozostałych kolegów i koleżanki. Jest to pewnie spowodowane tym, że w naszej oborze wychowała syna Wichra i to „wychowywanie” weszło jej w krew. Nikt jednak nie ma Wiśni tego za złe, wręcz przeciwnie, jej zachowanie pomaga utrzymać ład i harmonię w stadzie. Jeśli natomiast ktoś jest ciekawy, co porabia Wicher, to możemy zdradzić, że od paru lat nie mieszka już w naszym muzeum, ponieważ – oczywiście za zgodą rodzicielki – postanowił studiować poza granicami Polski, tam też osiadł już na stałe. Nie zapomniał jednak o mamie i swoich dawnych znajomych i parę razy w roku odwiedza Szreniawę. Trzeba przyznać, że lata spędzone na obczyźnie sprawiły, że nabrał trochę obcego akcentu, ale nadal świetnie porozumiewa się z bliskimi i doskonale pamięta wszystkie wyrazy w rodzimym języku.

Tymczasem utalentowana Wiśnia przygotowała niespodziankę dla dzieci i postanowiła umieścić ją na muzealnej stronie internetowej – tak, ona również ma laptopa! Wystarczy kliknąć kopytkiem i gotowe!

/Julia Hanulewicz/

Przodkowie Basi pochodzą od niemieckich kóz barwnych szlachetnych. Jej sierść jest krótka, kasztanowo-brązowa z ciemną pręgą wzdłuż linii kręgosłupa. Okolice oczu i pyszczka, podobnie jak dolne odcinki kończyn, są ciemniejsze. Basia, tak jak wszystkie jej siostry i kuzynostwo, nie posiada rogów, choć zdarza się, że niektórzy członkowie rodziny chętnie je zakładają. Należy do zwierząt zwinnych, które uwielbiają podskoki i wszelką aktywność na świeżym powietrzu. Od dnia, gdy pogoda stała się łaskawsza, wraz z koziołkiem Frankiem trenują jazdę w zaprzęgu. Otrzymały w tym celu od pracowników muzeum drewniany wózek i codziennie ćwiczą odpowiednie techniki powożenia. Nie jest to łatwa dziedzina sportu, ale Basia jak i jej kuzyn Franek są bardzo zdyscyplinowani i nie boją się wyzwań. Jak tylko zostaną zakwalifikowani przez komisję Polskiego Związku Sportu na Świeżym Powietrzu, będą reprezentowali Polskę na międzynarodowych zawodach. Wszyscy pracownicy trzymają kciuki, a zwierzęta w oborze kopytka i racice, aby stanęli na zwycięskim podium.

Nasza Basia ma nie tylko w sobie ducha sportowego, ale jest przede wszystkim kozą o wielkim sercu. Koleżanka owca podczas narodzin trójki dzieci zmarła w wyniku komplikacji poporodowych, osierocając tym samym maluchy. Basia ani chwili się nie zastanawiała i postanowiła zaopiekować się jagniętami. Jako matka adopcyjna stworzyła im ciepły i kochający dom. Historia ta jak i wiele innych pokazuje, jak wielką empatię i zrozumienie potrafią sobie okazać zwierzęta w razie potrzeby. Dziś Basia jest babcią koziołków i owieczek!

Zwierzęta w oborze ucieszyły się na wiadomość , że od 12 maja będą mogły przywitać się ze zwiedzającymi. Szczególną radość sprawia bowiem Basi widok uśmiechniętych dzieci i to dla nich przygotowała małą niespodziankę.

/Julia Hanulewicz/

Jak to się stało, że mistrz Polski w kurzym boksie trafił akurat do Szreniawy? Czysty przypadek. Podczas jednej z imprez sportowych, udzielając wywiadu, dowiedział się od dziennikarza z Komornik, że jego prapradziadek mieszkał niegdyś i pracował w budynku gorzelni na terenie Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie. Jak tylko się o tym dowiedział, od razu zapragnął odwiedzić rodzinne kąty i zobaczyć, gdzie jego przodek spędzał całe dnie. Podczas tej wyprawy, wychodząc z budynku gorzelni, poznał piękną kurę Ritę. Jest ona rodowitą szreniawianką i dlatego Felek postanowił przeprowadzić się na stałe do naszego muzeum, aby móc spędzać z nią jak najwięcej czasu. Ponieważ oboje należą do rodziny kur zielononóżek – polskiej rasy zachowawczej, rodziny zakochanych były zachwycone kontynuowaniem wieloletnich tradycji. Felek jednak podczas wszelkich uroczystości rodzinnych stanowczo podkreśla, że nie miało to dla niego żadnego znaczenia i nawet gdyby Rita była perliczką, to i tak by się jej oświadczył. Piękna historia. Informacja dla ciekawskich – w archiwum naukowym muzeum można obejrzeć zdjęcia z wesela. Działo się!

Co dziś porabia Felek? Czy pożegnał się ze sportem? Nic z tych rzeczy! Założył klub bokserski i trenuje młode kuraki, ale nie są to treningi zawodowe, lecz amatorskie, takie dla przyjemności i krzewienia ruchu na świeżym powietrzu. Felek ma na uwadze głównie zaszczepienie w młodych kogutach (kury nie były zainteresowane) dyscypliny i ducha walki, jak niegdyś zrobił to jego ojciec, któremu zawdzięcza wszystkie wygrane walki. Dziś jako ambasador boksu kurzego w Polsce i w Europie szczególnie propaguje zasady fair play w sporcie. Należy również wspomnieć, że to dzięki jego karierze powstało określenie „waga kogucia” – dawniej ze względu na wyjątkowy temperament głównie gęsi uprawiały ten sport. Ale jak tylko Felek pojawił się pierwszy raz na ringu, ptasia historia sportu zmieniła się raz na zawsze. Mimo ogromnego talentu sportowego bohater nasz nie ma talentu plastycznego – ale nic nie szkodzi, nie może być przecież ideałem. Poprosił o pomoc w przygotowaniu warsztatów plastycznych żonę Ritę i tak oto powstała mała niespodzianka dla dzieci. Felek jest za to autorem zagadek i ma nadzieję, że wszystkie dzieci zdołają się ich doczytać, ponieważ pisze jak kura pazurem. Bokserskim pazurem!

/Julia Hanulewicz/

Ale który to kot? Jest ich kilkanaście na terenie muzeum. Mowa o dwuletnim czarnym kocurze z białym krawatem i łapkami. Zameldowany jest w oborze i to tam można go najczęściej spotkać. Obecnie można go również zobaczyć w pobliżu budynku rządcówki. Dlaczego? Na to pytanie znajdziecie odpowiedź w dalszej części historii. Pracuje on w jednym z biur w oborze i należy do wyjątkowo zapracowanych. Codziennie jest do dyspozycji wszystkich zwierząt zamieszkałych nie tylko na terenie muzeum, ale czasem zdarza się, że zgłaszają się do niego zwierzęta zamieszkałe w lesie. Szczególnie wspomniane we wcześniejszym tekście kuny, które mimo wielkich chęci nie potrafią trzymać diety. Takie to łakomczuchy! Ale za to bardzo przyjazne łakomczuchy, ponieważ bardzo lubią pomagać innym. Wielokrotnie poproszone z dnia na dzień o pomoc, np. przy koszeniu zboża na polu muzealnym, nigdy nie odmówiły dodatkowych łapek do pomocy. Jak widać wszyscy sobie pomagamy! Ale wróćmy do naszego bohatera. W zakresie obowiązków Mruczka jest ustalanie szczegółowych diet dla każdego zwierzęcia odpowiednio do preferencji i potrzeb. Zajmuje się on również zamówieniami, aby mieć pewność, że jego podopieczni otrzymują pożywienie najlepszej jakości. Dużo pracuje, lecz nigdy nie narzeka na nadmiar zajęć i jest prawdziwym pasjonatem w swojej dziedzinie. Nieustannie bierze udział w licznych konferencjach i to nie tylko jako słuchacz, ale również jako prelegent, dzieląc się z innymi swoją wiedzą i doświadczeniem.

To tyle z życia zawodowego naszego kochanego Mruczka. Uchylając rąbka tajemnicy z życia prywatnego, oczywiście za zgodą samego kocura, chcieliśmy ogłosić, że 22 czerwca tego roku Mruczek został pierwszy raz tatą. Jego kocia żona Celina (szczupła, długonoga, mieszka w pobliżu budynku rządcówki) urodziła piękną córeczkę. Niestety nie mogła być przyjęta do szpitala ze względu na brak miejsc, a czasu było mało. Postanowiła więc urodzić w Tarpanie Honkerze 4032 w pawilonie nr 15. To był dla wszystkich wyjątkowy dzień, szczególnie dla pracowników Działu Głównego Konserwatora Zbiorów. 

Świeżo upieczeni rodzice nie mogą zdecydować się na imię na dziewczynki, może macie jakieś pomysły? Propozycje proszę przesyłać na adres j.hanulewicz@muzeum-szreniawa.pl. Mruczek i Celina byliby bardzo wdzięczni.

Zapraszamy wszystkich do obejrzenia filmiku o naszej kociej rodzinie. Miauuuuuuuuuuu

/Julia Hanulewicz/

Teraz przejdźmy do naszej bohaterki. Rita, jak już wiecie, mieszka wraz z mężem Felkiem, kolegą Czesławem, siostrą bliźniaczką Martą i pozostałymi przyjaciółmi w wolierze. O jej przodkach zapewne już słyszeliście, gdyż pradziadkowie wiele lat temu założyli szpital w Poznaniu na ul. Kurlandzkiej. Pradziadkowie, dziadkowie i rodzice Rity pracowali jako lekarze na oddziale chirurgicznym, ale sama Rita nigdy nie była zainteresowana tym, aby kontynuować rodzinne tradycje – miała inne plany. Gdy pewnego dnia poznała koguta Felka w muzeum w Szreniawie, postanowiła spróbować swoich sił i poszukać tam pracy. Okazało się, że w tym czasie zwolnił się etat w Dziale Chowu Zwierząt i Uprawy Roślin i była wolna posada specjalisty ds. żywienia. Rita mimo gruntownego wykształcenia nie aplikowała  na to stanowisko i pracę otrzymał krótko potem kot Mruczek – jej kolega z roku na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu (kierunek Dietetyka). Nie potrafiła wyobrazić sobie, że pracuje na etacie, i od kurczęcych lat marzyła o założeniu własnej działalności, łamiąc tym samym stereotyp typowej kury domowej. I tak oto wpadła na pomysł, że może zbudować chatę chlebową, sprowadzić do Szreniawy piece chlebowe i zająć się wypiekaniem chleba z pszenicy. Ale za to jakiej pszenicy! Najwyższej jakości, bez GMO! I tak od pomysłu do realizacji.  Dziś firma Rity jest znana w całym województwie i cieszy się bardzo dobrą opinią, a sama założycielka stroszy piórka z dumy.

Pewnie jesteście ciekawi, jak wygląda i jak odróżnić ją od siostry bliźniaczki? Już opisuję. Jako miłośniczka czerni i bieli wybiera tylko i wyłącznie stroje Kokokoszanel. Jej siostra lubi w tej bieli zachować niewielką ilość czarnych plamek, Rita nigdy ich nie zakłada. Lubi naturalne kokosmetyki i jak już wspomniałam najlepszej jakości kokostiumy. Ale to nie wygląd jest najważniejszy, ale przedsiębiorczość i wiedza naszej drogiej Rity. Jest ona specjalistką od ziaren i tym samym zna się na rodzajach mąk z nich produkowanych. Nie sposób jej podmienić ani jednego ziarenka! Kiedyś dla żartu próbowały zrobić to – nie zgadniecie kto – Kuny! Tak, to znowu one, ale nie udało się sprytnej Rity nabrać. Znalazła każde podmienione ziarenko i na dodatek poznała, kto jest odpowiedzialny za całe zamieszanie. Rozmawiając z dwiema wesołymi kunami, pozwoliła sobie na żart, z którego nasze kuny tak zaczęły się szczerze śmiać, że pokazały swoje piękne ząbki – a między nimi, kto zgadnie? Nie, tym razem nie była to otulina od kabli, lecz reszta z podmienionych ziarenek. Przyznały się od razu i zapytane, dlaczego to zrobiły, odpowiedziały, że nie wierzyły w kompetencje Rity, ponieważ są przyzwyczajone do kur domowych, które zwykle nie wyznają się na rodzajach ziaren. Od tego wydarzenia nikt nie próbował podważać kompetencji naszej kochanej koleżanki, ani robić podobnych psikusów. Jak sami widzicie, jest bardzo nowoczesna i nawet laptopa ma supernowoczesnego – ze szkła hartowanego, odpornego na zarysowania pazurków. Praca poważna, to i sprzęt musi być odpowiedni.

O naszych kochanych zwierzakach można pisać w nieskończoność, ale teraz prosimy kliknąć link kopytkiem, łapką, pazurkiem, raciczką, palcem, czym tylko możecie! Mamy dla Was filmik.

/Julia Hanulewicz/

W kolejnej historii poznamy parę gęsi kubańskich: Antonio i Marię. Jak do nas trafiły? Co porabiają w Szreniawie? I czy na pewno są z gorącej Kuby? Po kolei. Jak wielu z Was doskonale się orientuje, w muzeum ma miejsce wiele konferencji i spotkań. Wśród nich szczególne miejsce zajmują te o zwierzętach. I tak oto w 2016 roku odbyła się konferencja pt.  „Chów zwierząt gospodarskich i tradycyjna uprawa roślin użytkowych w edukacji muzealnej” i to wtedy miała początek cała historia, a życie drobiu w naszym muzeum zmieniło się raz na zawsze. Konferencja ta miała charakter międzynarodowy, a jednym z prelegentów był gąsior będący reprezentantem rasy kubańskiej. Niestety, jak na początku myślano przez pośpiech, czy zwykły brak uważności, został popełniony straszny błąd…. Podczas zapowiedzi został on przedstawiony jako dr Antonio z Kuby, a przecież słowo „kubańska” oznacza tylko nazwę rasy i w rzeczywistości nasi goście (doktorowi towarzyszyła żona Maria) przylecieli – o własnych siłach – nie z Kuby a z Rosji! Na szczęście nikt nie poczuł się urażony i cała sytuacja została obrócona w żart. Doktor zauważył, że to trochę podobnie jak ruskimi pierogami, niektórzy uważają, że są z… nieważne. Dobrze, że gęsi słyną z poczucia humoru, gdyż w przeciwnym wypadku nasz prowadzący nie wygęgałby się do końca konferencji ani jednym słowem. Na jego usprawiedliwienie, jak się później okazało, błąd wcale nie wynikał z braku przygotowania. W ostatnim momencie – nie zgadniecie kto! – oczywiście jedna z kun dla żartu zmieniła informację, że dr Antonio pochodzi nie z Rosji, a z Kuby, i tak też został przedstawiony. Kuna, usłyszawszy imię prelegenta, uznała to za świetny kawał. Tak, znowu zdradził ją niepowstrzymany chichot, ale tym razem rozlegający się na sali konferencyjnej (historia kury Rity i podmienionych ziarenek). Oczywiście wszystko zostało wybaczone, gdyż nasza droga kuna przygotowała przepyszne posiłki i cudownie opiekowała się gośćmi – z pyszczkiem uśmiechniętym jak zwykle od ucha do ucha.

Dzięki bardzo ciekawemu wystąpieniu, okraszonym wyraźnym wschodnim akcentem, uczestnicy poznali przeciekawą historię jednej z ras drobiu ozdobnego. Dowiedzieliśmy się, że nasi reprezentanci pochodzą z Niziny Kubańskiej w okolicach Krasnodaru w Rosji. Wyróżniają się unikatowym wyglądem, gdyż ich upierzenie jest szare z charakterystyczną pręgą na głowie i szyi. Dodatkowo na głowie występuje wyraźnie zaznaczony wyrostek czołowy. To ponoć z tego wyrostka są szczególnie dumne i lubią nawet czasem delikatnie zadzierać dziobka i bynajmniej nie z zarozumiałości, ale żeby właśnie zwrócić na niego uwagę, akcentując tym samym swoją odmienność wśród innych ras. Szyje mają wygięte, rysując w powietrzu „naszą” literę S. Czasem gęsi żartują, że całe szczęście, że nie jest to S z języka rosyjskiego, gdyż musiałyby się ciągle garbić (ros. C). Dziób i wyrostek czołowy są koloru czarnego. Co ciekawe, zarówno mężczyźni, jak i kobiety cały rok noszą rajstopy w kolorze pomarańczowo-żółtym, taki gęsi dress code. Mimo niewielkiej wagi charakteryzują się dobrym umięśnieniem i niewielką zawartością tłuszczu w ciele. Nic dziwnego, wszędzie podróżują o własnych siłach i to do krajów na całym świecie. Uwielbiają podróże, szczególnie jeśli są związane z karierą naukową dra Antonio, będącego międzynarodowym specjalistą ras drobiu ozdobnego.

Ale jak to się stało, że postanowiły zamieszkać w Szreniawie? Nic nowego, jak wiele zwierzaków po prostu zakochały się w tym miejscu i do tego bardzo polubiły pozostałych mieszkańców. Nie miały żadnych problemów z zaadaptowaniem się do nowego miejsca, ponieważ gęsi kubańskie słyną z tego, że wyjątkowo łatwo przyzwyczajają się do zastanych warunków oraz wszelkich różnic kulturowych. Są zatem przykładem, że efektowny wygląd może iść w parze z równie efektownym charakterem i zdolnością odnajdywania się w przeróżnych sytuacjach życiowych. Zachwyciły nawet rzeźbiarzy. Podczas jednego z plenerów artystycznych para została uwieczniona przez jednego z twórców. Po dziś dzień pracę można podziwiać na folwarku w zagrodzie przy wolierze dla ptaków.

Co wypełnia ich czas na co dzień? W muzeum dr Antonio i jego urocza małżonka Maria odpowiedzialni są za publikacje związane z treściami o zwierzętach. Antonio odpowiada za wartość merytoryczną, natomiast Maria jako korektorka tekstów wydziobuje wszystkie literówki i wszelkie niedociągnięcia językowe. Zaznaczam, że również powyższy tekst czytała wnikliwie z wygiętą szyją, raz po raz klikając tu i tam.

Zapraszamy do obejrzenia filmiku o naszych kochanych gęsiach!

/Julia Hanulewicz/

Nasza droga owieczka ze względu na zainteresowania i wyjątkowe predyspozycje jest świetną edukatorką. Znacznie bardziej zaangażowaną w działalność edukacyjną muzeum niż owce wielkopolskie czy górskie. To nie znaczy, że te ostatnie nie lubią zwiedzających – lubią i to bardzo, ale Iza wyróżnia się na ich tle. Pewnie jesteście ciekawi, czym się zajmuje na co dzień? Wraz z koleżanką krową Melą współpracują z lokalnymi producentami żywności. Jak wiadomo, coraz częściej mówi się o korzyściach płynących ze wspierania tego typu działalności. A kto lepiej potrafiłby opowiedzieć o nabiale jak nie krowa z owcą? Otóż to! Są idealne do tej roli i dużo bardziej wiarygodne niż nawet stu kustoszy. Nasza droga koleżanka Iza przy każdej okazji podkreśla zalety wspierania działalności lokalnych producentów mleka owczego i krowiego. Oczywiście ze względu na znajomość tematu szczególnie specjalizuje się w tym pierwszym. W myśl słów „kto ma owce, ten ma co chce” podkreśla, jak wiele korzyści człowiek może mieć z właściwej hodowli. Małej, a nie masowej. I nie jest modną minimalistką, tylko pełną wiedzy ekspertką. Wielokrotnie udzielała wywiadów w muzeum i podczas licznych konferencji dzieliła się swoją wiedzą i doświadczeniem.

Podczas weekendu „Owca w roli głównej” nasza Iza dzielnie prezentowała swoją rasę i przypominała, ile dobrego owieczki dla nas robią. Specjalnie dla zwiedzających pozwoliła na obcięcie swoich pięknych włosów, a jak wiadomo, dla każdej kobiety nawet 1 cm skróconych włosów jest niemałym wydarzeniem. Ale jak nasza koleżanka dowiedziała się, że to w celach edukacyjnych, to nawet stwierdziła, że małe odświeżenie fryzury doda jej urody (o ile to w ogóle jeszcze możliwe).

Owcze mleko, sery są bardzo zdrowe i to wiemy. Szczególnie są cenne dla osób, które cierpią na nietolerancję laktozy – cukru mleka krowiego. Ale przecież nie tylko potrzebujemy żywności, aby przetrwać cztery pory roku. Czy najmłodsi wiedzą, że dawniej to głównie dzięki owcom ludziom było ciepło późną jesienią i zimą? Owca rasy romanowskiej jest rasą typu kożuchowego. Czyli jak sama nazwa wskazuje, to dzięki niej powstawały piękne, ciepłe kożuchy – współczesne gruuube płaszcze (tak drogie dzieci, kożuch jest nie tylko na podgrzanym mleku). Mela ze względu na weekend poświęcony owcy również skupiła się na tej tematyce i udzielała wszelkich odpowiedzi na pytania zwiedzających. Cierpliwie mówiła, a niedowiarków przekonywała o korzyściach płynących z prowadzenia małych hodowli zwierząt. Szczęśliwa krowa czy owca to zdrowsze mleko i jego przetwory, które mimo upływu tylu stuleci nadal cieszą się wielką popularnością. Mniejsze jest zapotrzebowanie na runo owcze, ale to nawet lepiej. Owieczki bardzo się z tego cieszą, ponieważ w końcu mogą iść do fryzjera wtedy, kiedy maja na to ochotę, a nie wtedy, kiedy komuś potrzebna jest puchata kurtka.

Iza obiecała, że opowie kiedyś dokładnie o zabiegach pielęgnacyjnych owiec, czyli takim owczym spa. Ale to przy innej okazji. Teraz prosi, aby jej ulubieni mali wzrostem, ale wielcy duchem zwiedzający zajrzeli, co takiego dla nich przygotowała.

Acha! ilustracje wykonały kuny, zrzekając się wszelkich praw autorskich na rzecz muzeum – artyści w każdym sensie…

P. S.

Pozdrowienia od Moli:) MUUU

Wróciła do szkoły i jest bardzo szczęśliwa, bo w końcu spotkała się z innymi zwierzakami.